پس از کپی برداری از داستان فیلم های اجنبی مثله Just Like Heaven و...امروز شاهد کپی داستان

های سریال Lost در صدا و سیمای وطنی هستیم.

به تازگی در سریالی تحت عنوان شب می آید٬نمی دونم٬ یا شب می گذرد یا شب وقتی می آید می

گذرد یا این که شبی که نیامده نمی گذرد شاهد حضور شخصیتی با بازی عمار تفتی هستیم که دقیقا

سرنوشتی مثله جان لاک داره(واقعا چقدر شبیه)

تازه قسمت جالب قضیه این جا ست که معادل فارسی جک شفرد هم در این سریال شده مهدی پاکدل

واقعا این جاست که آدم می گه این کجا و آن کجا...

البته شاید اصلا قضیه دزدیدن قصه و این جور چیزها نیست و فقط تفکر نویسندگان وطنی و اجنبی

یکسان از آب در اومده٬ اون هم به دلیل ذوق و سلیقه ی سرشارشون...

حالاست که می فهمم چرا چند وقتیه موقع پخش هر سریالی در شبکه های وطنی زیر نویس میشه:

صدا و سیما آمادگی دارد که قصه های زندگی شما هم وطن گرامی را به فیلم تبدیل کند٬ بعید هم

نیست که تا چند وقت دیگه یه نفری بیاد و مدعی بشه که من از مسافران اوشنیک ۸۱۵ بودم و هواپیمای

ما وقتی داشت از استرالیا به سمت شیطان بزرگ می رفت در کیش سقوط کرد و چند نفری زنده موندیم

و بعد هم ادامه ی ماجرا...

جان لاک یا عمار تفتی؟؟؟؟؟؟؟(البته زیاد گشتم ولی عکس مناسبی از عمارتفتی نیافتم)

یا جناب most beautiful people و آقای پاکدل؟؟؟؟(که باز هم عکس مناسب از ایشون می یافت نشد)

پی نوشت:

                               چقدر جای خسرو خان شکیبایی خالیه.روحش شاد و سبز...

با تن خسته از دشنه نارفيق ، در هجوم شب بي امان

يك تنه بي رفيق رد شدي از خطر ، اي قلندر اي پهلوان

اي تو وارث رسم قلندري ، با جغداي شهر هميشه دشمني

آخرين جون پناه در شب حادثه ، با تنم هم‌طپش،هميشه با مني

شب خنجر ، شب زنجير ، شب قداره و دشنه است

تلي از جنس خاكستر به روي غربت آينه است

شب گرگ و شب روباه ، شب وحشت ، شب كفتار

كمين كرده نگاه جغد توي سايه ، روي ديوار

گريه پهلوان از فراق پسر زد سكوت شبو پاره كرد

آتش شعله عشق بي واهمه در فضاي شب شراره كرد

تنها لحظه يورش جغد شب ، حيفِ بي صدا تو بشكني

تنها در شب ساكت و بي عبور ، اي فانوس شب تو روشني

شب كوچه ، فراموشي ، شب خاموشي فرياد

شب ناكامي شيرين ، شب خودسوزي فرهاد

توي سردابه رخوت ، من تن زخمي‌رو درياب

بيا اي جام نوش دارو ، پس از مرگ شب سهراب

                                                                                                پیام پارسا

پی نوشت:

با این که هیچ ربطی نداره ٬ اما من عاشق این آهنگم: Run The Show By Kate Deluna ft. Busta

ترسیدن ما همه ز بدنامی ماست

اکنون ز چه ترسیم که بد نام شدیم

یکشنبه ۲۶ فروردین ۱۳۸۶

داشتم تقویم رو میزی قدیمی رو ورق می زدم و حرف هایی که جسته گریخته روی بعضی صفحات

نوشته بودم رو می خوندم که یک دفعه یکی از اشعار چاپ شده در پایین صفحه چشممو گرفت.یکی دو

بار مرورش کردم و دو سه بار تبریک گفتم به مادر شاعر که عجب شاعری تحویل جامعه داده ای و چه

زیبا گفته.

من همیشه در زندگی به یک اصل مهم پای بندم:

وقتی یه نفر یه جای دنیا تونسته یه کاری رو برای اولین بار انجام بده پس حتما بار دومی هم می تونه

در کار باشه و اگه من اون اولین نفر نباشم حتما دومین نفر خواهم بود.

به همین دلیل خودکاری که نیمه نویس بود و ثانیه به ثانیه دچار سکته می شد رو از کشوی میز بیرون

کشیدم و با خودم گفتم اگه قرار باشه چیزی بنویسم با همین خودکار نیمه نویس هم میتونم بنویسم.

خطوط اولو با تردید شروع کردم انگار خودم هم هنوز باورش نداشتم یا به خودم شک داشتم یا به

همراهی قلم. ولی هر چی جلوتر رفتم انگار این خودکار بود که می دوید و من به گردش هم نمی رسیدم

سعی کردم خطوط بالایی رو نخونم٬ بیشتر به قسمت های سپید کاغذ توجه کردم و همینطور تاختم و

بافتم تا رسیدم به یک نقطه .

نقطه ی تصمیم گیری٬ نفطه ی موندن و رفتن٬ نقطه ی تعیین.

اما تا سرمو بلند کردم دیدم خیلی وقته که از اون نقطه رد شدم٬ از ترس گذشتم٬ از فاصله عبور کردم و

الان اینجام. هنوز ایستاده و سر پا بدون هیچ ترکی.

نمی دونم تمام این وقایع ربطی به اون شعر داشت یا نه٬ یا این که اون بیت فقط بهونه ای بود برای یک

آغاز٬ ولی می دونم که تمام این ثانیه ها عین زندگی بود٬ یک ثبت مطلق از زندگی هر روزه با تمام

اتفاقات ریز و درشتش. چیزی که هر روز٬ در هر ثانیه و در هر نقطه باهاش رو به رو ایم.

و الان زمان برگشتن و نگاه کردن به خطوط نگاشته و راه طی شده است٬ وقتی که من به آخر کاغذ

سپیدم رسیدم.

این جا تنها چیزی که مفهومی نداره نتیجه است. چون قوانین زندگی مطلق نیست و در شرایط یکسان

نتیجه ی ثابتی نداره. زندگی ریاضی نیست که دو دو تاش بشه چهار تا و بس٬ زندگی زندگیه...

واسه من مهمترین چیز اینه که تونستم به آخر صفحه ی سپید برسم٬ حالا دیگه فرقی نمی کنه که یک

نظر ثبت بشه یا هزارتا.

واسه تون زیباترین بهونه ها رو آرزو دارم. مراقب بهونه های زندگیتون باشید...

 پی نوشت:

برای عاشقی دیره و باز هم رضا صادقی.به این میگن آخرش.دلمون تنگ شده بود واسه آهنگ هات!!!